Basis en herkomst van Paul’s academische titels:
Eind vorige eeuw ontstonden bij veel Amerikaanse universiteiten zogenaamde External Programs die buitenlandse studenten gedeeltelijk ‘op afstand’ studies laten volgen. Deze weg heeft Paul doorlopen, voornamelijk omdat de studies die hij wilde volgen in Nederland niet beschikbaar waren/zijn. Zo is het nog steeds niet mogelijk om in Nederland een MBA studie te volgen met een HRM distinction/major. Voor zijn Ph.D. heeft Paul het External Program gevolgd van de University of Illinois at Chicago, Department of Sociology (MC 312), 1007 West Harrison Street, Chicago, IL. Deze University is volledig CHEA geaccrediteerd (North Central Association of Colleges and Schools (NCA-HLC), The Higher Learning Commission). Voor zijn MBA heeft Paul het External Program gevolgd van de Trinity University, One Trinity Place, San Antonio, TX. (CHEA geaccrediteerd: Southern Association of Colleges and Schools (SACS), Commission on Colleges) in combinatie met het MBA programma van de Boston University in Brussels (School of Management), CHEA geaccrediteerd: New England Association of Schools and Colleges (NEASC-CIHE), Commission on Institutions of Higher Education. Als onderdeel van elk van deze External Programs bestaat de zogenaamde ‘residency’ verplichting: een bepaalde tijd dat de student in de VS doorbrengt en o.a. een stage volgt. Daar zijn hoge kosten ($30.000,= tot $45.000,=) aan verbonden en dat kost dus ook veel tijd, zonder dat dit onderdeel een unieke bijdrage levert aan de studie zelf. Dat is inmiddels ook in de onderwijswereld (van buiten resp. vanuit het bedrijfsleven) gedrongen: algemener praktijkervaring wordt ook in Nederland inmiddels officieel aan studieniveau’s gekoppeld (EVC).
-Voor Paul was de brede kennis die hij opdeed via de studies, opgeteld bij zijn gevarieerde werkervaring en zijn persoonlijke bijdragen aan maatschappelijke onderwerpen, zijn publikaties (zoals zijn boek, zie zijn CV), zijn EQ- en dissertatiewerk (en alle aandacht daarvoor) en zijn deelname in allerlei vakinhoudelijke gremia (CREIO, ICF etc.) genoeg: het voldeed / voldoet aan zijn interessen en het geeft een goed beeld van zijn bereikte niveau’s in de veschillende richtingen, en zijn bijdragen daar aan. In Nederland wordt echter, om allerlei verschillende redenen, soms toch erg aan een titel gehangen. Niet op de eerste plaats omdat titels organisaties in staat stellen een hoger (uur)tarief voor consultancy diensten te vragen. Maar ook, helaas, omdat een titel, vooral aan recruiters en klanten, een (valse) zekerheid geeft over competenties. En dan zijn er natuurlijk titelhoudende vakmensen die een ander pas serieus nemen wanneer die … een titel heeft. In overleg met zijn toenmalige werkgevers heeft Paul laten onderzoeken in hoeverre zijn opleiding, extra curriculum en praktijkervaring tot officiele vrijstelling van de ‘residency’ verplichting kon leiden (technisch: compensatiepunten opleverden) en de gevolgde studie en o.a. zijn dissertatiewerk alsnog recht op het voeren van de betreffende titel zou kunnen geven. Bij de eerdergenoemde Universities was dat, om evidente ($$) redenen, destijds nog niet mogelijk. Via een Consultancy firma in de VS (Degree Consultants Inc., SD) liet men weten dat officieel (in de V.S.) erkende titels wel degelijk beschikbaar waren, geheel op basis van benodigde academische punten. En zo geschiedde, waarbij de werkgevers overigens de volledige kosten voor hun rekening namen. Iedereen blij.
+Voor Paul was de brede kennis die hij opdeed via de studies, opgeteld bij zijn gevarieerde werkervaring en zijn persoonlijke bijdragen aan maatschappelijke onderwerpen, zijn publikaties (zoals zijn boek, zie zijn CV), zijn EQ- en dissertatiewerk (en alle aandacht daarvoor) en zijn deelname in allerlei vakinhoudelijke gremia (CREIO, ICF etc.) genoeg: het voldeed / voldoet aan zijn interessen en het geeft een goed beeld van zijn bereikte niveau’s in de veschillende richtingen, en zijn bijdragen daar aan. In Nederland wordt echter, om allerlei verschillende redenen, soms toch erg aan een titel gehangen. Niet op de eerste plaats omdat titels organisaties in staat stellen een hoger (uur)tarief voor consultancy diensten te vragen. Maar ook, helaas, omdat een titel, vooral aan recruiters en klanten, een (valse) zekerheid geeft over competenties. En dan zijn er natuurlijk titelhoudende vakmensen die een ander pas serieus nemen wanneer die … een titel heeft. In overleg met zijn toenmalige werkgevers heeft Paul laten onderzoeken in hoeverre zijn opleiding, extra curriculum en praktijkervaring tot officiele vrijstelling van de ‘residency’ verplichting kon leiden (technisch: compensatiepunten opleverden) en de gevolgde studie en o.a. zijn dissertatiewerk alsnog recht op het voeren van de betreffende titel zou kunnen geven. Bij de eerdergenoemde Universities was dat, om evidente ($$) redenen, destijds nog niet mogelijk. Via een Consultancy firma in de VS (Degree Consultants Inc., SD) liet men weten dat officieel (in de V.S.) erkende titels wel degelijk beschikbaar waren, geheel op basis van benodigde academische punten. En zo geschiedde, waarbij de werkgevers overigens de volledige kosten voor hun rekening namen. Iedereen blij.
Pas jaren later ontwikkelde zich een grijs circuit in ‘non traditional awards’ en ontstond de term ‘diplomafabriek’. Als reflex worden inmiddels alle titels die niet op de bekende ‘ouderwetse’ manier zijn verkregen als helemaal waardeloos beschouwd, ook titels die ten tijde van toekenning in de V.S. wettelijk erkend zijn en door CHEA geaccrediteerde organisaties waren afgegeven, zoals bij Paul het geval is. Hij gebruikt zijn titels inmiddels op de helft van zijn visitekaartjes en laat de ontvanger/context het uitdelen ervan bepalen. Op zijn CV gebruikt hij de titels als niveau-aanduiding. Via o.a. deze toelichting geeft hij iedereen die daar, om welke reden dan ook, behoefte aan heeft toestemming hem geheel titelloos te waarderen.
N.B. Aanvullende informatie treft u aan in DIT uitstekende artikel van Max Herold en op de website van The Trinity College and University.