{"id":157,"date":"2014-11-16T01:42:28","date_gmt":"2014-11-16T00:42:28","guid":{"rendered":"http:\/\/hetdorp.pauljansen.eu\/?p=157"},"modified":"2014-11-16T01:42:28","modified_gmt":"2014-11-16T00:42:28","slug":"hoe-dementie-voelt","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/pauljansen.eu\/hoe-dementie-voelt\/","title":{"rendered":"Hoe Dementie voelt."},"content":{"rendered":"

Gisteren, op straat\u00a0in Seoul, de hoofdstad van Zuid-Korea, realiseerde ik me: “zo moet dementie dus voelen”. Laat ik dat even\u00a0uitleggen.<\/p>\n

Mijn zoon Dave woont al jaren in Seoul. Twee maanden geleden is hij daar zelfs getrouwd. Met een Koreaanse. Mijn vrouw Carla, mijn zoon Jeroen en ik waren daar toen bij. Vorige week verraste Dave me met een uitnodiging om naar hem toe te komen, nu niet als vader die zijn zoon mag trouwen en als tourist, maar als buitenlander die (even) in Korea zijn werk doet. Naast het lopende werk\u00a0kon ik\u00a0mijn\u00a0nieuwe lezing\/presentatie “Dementiewijs\u2122 – Wat Iedereen Moet Weten”*<\/a>\u00a0op het kantoor waar hij werkt afmaken. Een werk-trip dus. Dus twee dagen later was ik in Korea. Alleen. Werken!<\/p>\n

Door die ‘werkmodus’ kwam ik in contact met een heel ander Korea dan wat ik eerder kort als tourist had meegemaakt. Het soms zeer onbeschofte gedrag in de metro was me bijvoorbeeld niet eerder opgevallen. En de voor ‘ons’ toch eigenaardige eetgewoontes vielen me nu, in de werklunches, extra op. Ook\u00a0de\u00a0typisch Koreaanse kantoor-politiek leerde ik al observerend beter kennen. En zo was er nog veel meer. Een totaal nieuwe en onbekende wereld opende zich voor me.<\/p>\n

Maar gisteren ging ik niet mee naar het kantoor. Ik bleef\u00a0alleen achter, in het huis van mijn zoon. Ik voelde me daar alleen en besloot een stuk te gaan wandelen. Buiten zag ik overal om me heen die vreemde Koreaanse taaltekens, in een bombardement over iedereen heen gegoten. Alleen ik begreep er helemaal niets van. En voor mij lijken ook al die Koreanen om me heen op elkaar. Ondertussen\u00a0wist ik ‘de weg’ niet, dus ging ik maar op zoek naar ‘iets bekends’. \"Busy<\/a>Eerlijk gezegd voelde ik me inmiddels echt eenzaam worden, zo helemaal alleen en verloren midden in Seoul. “Nou, daar sta ik dan. Ik snap helemaal niets van mijn omgeving. En niets van de mensen om me heen, die allemaal op elkaar lijken. Waar is in godsnaam iets waar ik houvast aan kan hebben? Iets wat ik zeker weet?” Zo ongeveer. Er was voor mij op dat moment niemand en niets dat ik kende, dat ik herkende. En dat gaf een haast overweldigend gevoel van verlies en van heimwee, een diep verlangen naar mensen en dingen in de omgeving die ik w\u00e8l kende, herkende…<\/p>\n

En zo voelt dat dus. Dementie. Verloren, ontheemd, eenzaam. Alleen dan niet maar heel even, ergens op straat in een vreemd ver land. Nee, je voelt je dan altijd zo\u00a0\u00e8n je voelt je altijd<\/em> in een vreemd land en ver weg van alles en iedereen bekend, van thuis.<\/p>\n

Behalve wanneer de mensen om je heen zich dat realiseren. Dat ze niet alleen\u00a0met jou meevoelen (empathie) maar dat ze er ook wat aan willen doen (compassie). En zo de mensen met dementie van die vreselijke heimwee\u00a0bevrijden. Want dementie hoeft niet altijd zo te voelen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gisteren, op straat\u00a0in Seoul, de hoofdstad van Zuid-Korea, realiseerde ik me: “zo moet dementie dus voelen”. Laat ik dat even\u00a0uitleggen. Mijn zoon Dave woont al jaren in Seoul. Twee maanden geleden is hij daar zelfs getrouwd. Met een Koreaanse. Mijn … Lees verder →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[4,11],"tags":[12,16],"yoast_head":"\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n